นานมาแล้ว ในหมู่บ้านชนบทแห่งหนึ่ง มีชายผู้ใช้สมุนไพรรักษาโรคให้คนในหมู่บ้าน ครั้งหนึ่งเขาต้องเดินทางไปรักษาผู้ป่วยต่างถิ่นนานหลายวัน ระหว่างนั้นมีผู้ป่วยจำนวนมากมารอรับการรักษาอยู่ที่บ้าน ยาที่เตรียมไว้ก็ดูเหมือนจะไม่พอ สร้างความกังวลใจแก่ภรรยาผู้รับหน้าเสื่ออยู่เป็นอย่างยิ่ง

เธอจึงคิดหาทางออกด้วยตนเอง เมื่อเหลือบไปเห็นหญ้าแห้งชนิดหนึ่งที่วางเป็นมัด ๆ อยู่ในครัว ลองหยิบขึ้นมาเคี้ยวชิมดู รู้สึกว่ามีรสหวานชุ่มคอ จึงหั่นเป็นชิ้นเล็ก ๆ ห่อกระดาษแจกจ่ายให้ผู้ป่วย พร้อมแจ้งว่า “นี่เป็นยาสมุนไพรที่คุณผู้ชายเจียดไว้ ให้เอากลับบ้านไปต้มน้ำดื่ม”

หลายวันต่อมา ผู้ป่วยหลายคนกลับมาแสดงความขอบคุณที่ยานั้นรักษาพวกเขาจนหายป่วย ชายผู้นั้นตกใจจึงสอบถามภรรยา ปรากฏว่าอาการที่หายล้วนเป็นเรื่องเจ็บคอ อักเสบ บวม และปวดบวมอักเสบจากพิษ (เชื้อโรค) — ตรงกับสรรพคุณของหญ้าแห้งชนิดนั้นพอดิบพอดี

คำว่า กันเฉ่า (干草) แปลว่า “หญ้าแห้ง” แต่เพราะหญ้าชนิดนี้มีรสหวานเวลาเคี้ยวหรืออม เขาจึงเรียกมันว่า กันเฉ่า (甘草) ซึ่งออกเสียงเหมือนกัน แต่แปลว่า “หญ้าที่มีรสหวาน” (ไม่ใช่สมุนไพรหญ้าหวาน)

• ความดันโลหิตสูงเพิ่มขึ้น และอาจทำลายประสาทตา
• อาการบวม เนื่องจากโซเดียมในเลือดสูงขึ้น โพแทสเซียมในเลือดต่ำลง
• ท้องอืด แน่นท้อง อาเจียน